(( عجب قایقرانی دارد این ملوان))

سیروس قایقران از یک شهر کوچک و بدون امکانات توانست به مدارج بالایی در فوتبال ایران دست یابد و با بزرگان فوتبال ایران همطراز شود، در حقیقت این بزرگ مرد با افتخار آفرینی های خود راه را برای دیگر جوانان این مرز و بوم باز کرد و جوانان این مرز و بوم باید تمامی تلاش خود را جهت تداوم روند مرحوم قایقران به کار گیرند.

حتما باید در شهرستان بندرانزلی و یا دیگر نقاط استان گیلان ورزشگاهی به نام سیروس قایقران احداث شود تا به همگان ثابت شود وی همچنان محبوب تمام گیلانیان قدرشناس است.

قایقران دراول اسفند سال ‪ ۱۳۴۰‬در بندرانزلی متولد شد واز کودکی فوتبال را در کوچه‌های خاکی کلویر این شهر شروع کرد.

وی در مدت کوتاهی توانست افتخارات زیادی برای فوتبال ایران به‌ارمغان آورد.

کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران که کارنامه درخشان و پرافتخارش نشانگر خلاقیت و مهارتهای منحصر به فرد او در فوتبال ایران و آسیاست.

مردی که در عین بزرگی همچنان افتاده و متین بود و علاوه بر فوتبال دوستان در بین تمام مردم دوستداران زیادی داشت و هنوز نیز از سیل این دوستداران کم نشده است.

قایقران در ‪ ۴۳‬بازی تیم ملی حضور داشت و در ‪ ۲۱‬بازی به عنوان کاپیتان تیم ملی را همراهی کرد.

وی در مدت حضورش در تیم ملی توانست ‪ ۱۴‬گل را به ثمر برساند.

اولین بازی ملی زنده‌یاد قایقران در ‪ ۳۰‬دی ماه سال ‪۶۳ ‬در مقابل یوگسلاوی سابق و آخرین بازی ملی وی در ‪ ۲۶ ‬فروردین سال ‪۷۲ ‬مقابل بوسنی بود.

از افتخارات دوران بازیگری او می‌توان به قهرمانی تیم ملوان بندرانزلی در جام حذفی، مقام سومی در جام ملت‌های آسیا و قهرمانی بازی‌های آسیایی پکن در سال ‪ ۱۹۹۰‬اشاره کرد.

زیباترین گل زده سیروس قایقران در بازی‌های ملی به تیمی از آلمان شرقی و بهترین گل زده او برای تیم ملی به کره در سال ۱۹۹۰‬ است.

سیروس قایقران عضو باشگاه‌های ملوان و استقلال بندرانزلی، الاتحاد قطر و کشاورز تهران بود.

غروب غم‌انگیز زندگی سیروس قایقران به همراه پسرش در ‪ ۱۸‬فروردین ماه سال ‪ ۷۷‬بر اثر سانحه رانندگی به وقوع پیوست.

سیروس قایقران؛ مردی که هرگز از یادها نخواهد رفت؛ سرانجام در اثر یک سانحه رانندگی در غروب ۱۸فروردین ماه در محور رشت - قزوین سال ۱۳۷۷به همراه پسرش راستین به دیار باقی شتافت.

جهت اطلاعات بیشتر :  ترمه